Kultowe cytaty o kawie

cytaty o kawieSpecjalnie dla Was wybrałam 10 najbardziej trafnych sentencji i cytatów z książek dotyczących kawy. Pochodzą one z różnych stron świata, zostały wypowiedziane w mniej lub bardziej oficjalnych sytuacjach i odnoszą się do kawy. Dlaczego kultowe? Są często przytaczane przez baristów i znawców tematyki, czasami pojawiają się na opakowaniach kawy, ulotkach reklamujących nowy produkt lub podczas promocji danej marki. Zapraszam do lektury! Jestem, ciekawa, który  Wam się najbardziej spodoba 🙂 

Najlepsze cytaty o kawie – kolejność losowa

* Charles-Maurice de Talleyrand

Kawa musi być gorąca jak piekło, czarna jak diabeł, czysta jak anioł, słodka jak miłość

* Julien Offray de La Mettrie

Kawa, owa odtrutka wina, popędza wyobraźnię i usuwa w ten sposób ból głowy i troski, nie zachowując ich, jak tamten trunek, na dzień następny.

*N. Gordon, Lekarze

Kawa była jak pierwszy pocałunek brzydkiej dziewczyny – wprawdzie nie ma się czym chwalić, ale przynosi ulgę.

N.Gaiman, Chłopaki Anansiego

– Jaką kawę pijasz? 
– Czarną jak noc, słodką jak grzech.

*Anthony Capella, Ulotny urok kawy

Tak jak dobra kawa może pachnieć choćby skórą, tytoniem i wiciokrzewem, i to naraz, tak samo miłość jest mieszanką wielu uczuć: zauroczenia, idealizacji, czułości, pożądania, pragnienia ochrony i bycia chronionym, chęci zniewolenia, braterstwa, przyjaźni, podziwu i estetycznej satysfakcji oraz tysięcy innych

* J.D. Salinger, Buszujący w zbożu

 Diabelnie mnie złoszczą takie rzeczy, kiedy ktoś mówi, że kawa jest gotowa, a naprawdę dopiero się bierze do zaparzenia tej kawy

 * I. Fleming, Goldfinger

Nie pijam herbaty. Herbata zamula. Co więcej, herbata była jedną z głównych przyczyn upadku Imperium Brytyjskiego. Bądź tak dobra i zrób mi kawę.

* M. Helprin, Pamiętnik z mrowkoszczelnej kasety

To nie jest przyjemność – warknąłem. – To grzech. Kawa to diabelski nektar. Jest wstrętna, niezdrowa i zniewala pół świata.

* W. Reymont, Ziemia obiecana

Kawa zimna warta grosz albo patyk złamany.

*A. Mickiewicz, Pan Tadeusz

Różne też były dla dam i mężczyzn potrawy:
Tu roznoszono tace z całą służbą kawy,
Tace ogromne, w kwiaty ślicznie malowane,
Na nich kurzące wonnie imbryki blaszane
I z porcelany saskiej złote filiżanki,
listPrzy każdej garnuszeczek mały do śmietanki.
Takiej kawy jak w Polszcze nie ma w żadnym kraju:
W Polszcze, w domu porządnym, z dawnego zwyczaju,
Jest do robienia kawy osobna niewiasta,
Nazywa się kawiarka; ta sprowadza z miasta
Lub z wicin bierze ziarna w najlepszym gatunku,
I zna tajne sposoby gotowania trunku,
Który ma czarność węgla, przejrzystość bursztynu,
Zapach moki i gęstość miodowego płynu.
Wiadomo, czym dla kawy jest dobra śmietana;
Na wsi nie trudno o nię: bo kawiarka z rana,
Przystawiwszy imbryki, odwiedza mleczarnie
I sama lekko świeży nabiału kwiat garnie
Do każdej filiżanki w osobny garnuszek,
Aby każdą z nich ubrać w osobny kożuszek.
Panie starsze już wcześniej wstawszy piły kawę,
Teraz drugą dla siebie zrobiły potrawę
Z gorącego, śmietaną bielonego piwa,
W którym twaróg gruzłami posiekany pływa.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.